((بعضى آدم‌ها عین یک گل نایاب هستند، دیگران به جلوه‌شان حسد مى‌برند. خیال مى‌کنند این گل نایاب تمام نیروى زمین را مى‌گیرد. تمام درخشش آفتاب و ترى هوا را مى‌بلعد و جا را براى آنها تنگ کرده، براى آن‌ها آفتاب و اکسیژن باقى نگذاشته. به او حسد مى‌برند و دلشان مى‌خواهد وجود نداشته باشد)).
سیمین دانشور که این کلمه‌ها را کنار هم چیده و جان داده یکی از این گل‌های نایاب است.. گذشته همواره ما را به خود فرامی‌خواند و میل به تکرار دارد. اسطوره‌ها راویان این تکرار هستند. فراز و فرود جهان اسطوره‌ها نشان از واقعیت‌های زندگی ما و حقیقت آن دارند. گویی آینده از مسیری در گذشته می‌گذرد. سیمین دانشور در سووشون برهه‌‌ای از تاریخ معاصر را با بازروایت اسطورهٔ سیاوش و سوگِ مرگ او بازخوانی می‌کند. مرگ و مبارزهٔ یوسف و عشق زری. داستان عشق و مرگ و رستاخیزِ اسطوره‌ها که به تراژدی و تکرار می‌انجامد.